Marije Kromkamp

Ik stap het kantoor binnen en zet m’n tas neer. De directeur van het bedrijf kijkt me streng aan: ‘Marije, we moeten iets bespreken met elkaar.’ 'De kandidaten waar je de afgelopen tijd mee bent gekomen, passen echt niet goed bij ons…’

Verbaast kijk ik hem aan; wat heb ik precies verkeerd ingeschat? De kandidaten passen qua ervaring en als persoon namelijk perfect bij het bedrijf. Wat gaat hier mis?!

Hij begint te vertellen… ‘Marije, ik wilde je het niet direct vertellen, maar belangrijk voor ons is dat de mensen die we aannemen niet te oud zijn. Het liefst zijn ze maximaal 45 jaar, Hbo afgestudeerd en Nederlands, want dan weten we namelijk zeker dat ze slim zijn, snel kunnen doorwerken én goed in het team passen.

Ik schrik van wat hij zegt… ‘Wat doet leeftijd er namelijk toe? Wat zegt een diploma over iemands niveau?’ En wat maakt iemands afkomst in hemelsnaam uit? Ik floep het er zomaar uit en kijk hem vervolgens afwachtend aan, benieuwd wat hij hierop gaat zeggen.

‘Nee Marije, ik denk hier dus héél anders over.’ 'Wijs de kandidaten allemaal maar af en zoek gauw verder voor ons.’
Ik voel me hier totaal niet prettig bij en er komt een naar gevoel in me naar boven. ‘Ik zoek helemaal niet verder voor jullie’, vertel ik mezelf in mijn gedachten.

Ik verlaat zijn kantoor en zeg tegen hem dat ik mijn best zal doen. Wetende dat ik mijn samenwerking zal stoppen. Gek genoeg heb ik dus niet het lef om hem direct af te wijzen, ik durf het niet zo goed.

Inmiddels ben ik zo’n 10 jaar recruiter en heb ik het één en ander meegemaakt, kan ik je vertellen. Van facturen die veel te laat betaald werden tot bedrijven die van buiten perfect leken en waar van alles aan de hand bleek te zijn. Maar afwijzingen op basis van leeftijd en het niet hebben van een diploma of op basis van iemands afkomst, vind ik echt niet kunnen en zo onterecht.

Het is best wel een uitdaging om goede .NET developers te vinden die beschikbaar zijn én enthousiast worden van een bedrijf waar ze mee in gesprek gaan. Dus waarom zou je moeilijk doen over iets dat er totaal niet toe doet? Het doet er in mijn ogen niet toe en frustreert me. Inmiddels zit ik gelukkig in de luxe positie om keuzes te maken en dus niet langer voor dit soort bedrijven te werken en dat voelt zó goed.

Wees als bedrijf anno 2023 toch niet zo kritisch. Functie-eisen opstellen die totaal niet relevant zijn en niets zeggen over iemands presteren, brengt je namelijk echt niet ver.

Gun iedereen een eerlijke kans en sta open voor iedereen. Ongeacht iemands leeftijd, afkomst of opleidingsachtergrond.

Hier win je als bedrijf echt veel meer mee. 🙏

Je bent 50+ en op zoek naar een nieuwe baan. Maar dan ineens kom je erachter dat je continu wordt afgewezen: je bent gewoon te oud…

Bizar dat de meeste bedrijven anno 2023 mensen nog altijd afwijzen op basis van hun leeftijd. Helaas weet ik hier alles van in mijn werk als recruiter. Ergens kan ik me nog wel voorstellen dat bedrijven geen recruitment fee over hebben voor iemand die 64 is, maar ik merk vaak dat het al lastiger wordt vanaf een leeftijd of 50. En dat heeft niets met die fee te maken.

Ik begrijp het niet. Wat doet leeftijd er toe? Het lijkt wel alsof bedrijven ergens bang voor zijn. Bang dat iemand niet meer dezelfde snelheid heeft als een twintiger, bang dat diegene niet meer past in hun jonge team. Ik vind het maar vreemd.

Onlangs kreeg ik een bericht van iemand die ik aan een nieuwe baan heb geholpen: ‘Marije, ook langs deze weg bedankt voor alles. Toch nog een (niet echt meer verwachte) overstap als 57-jarige software ontwikkelaar.’

Dit bericht raakte me. Ik was namelijk heel blij hem te kunnen helpen aan een nieuwe baan, maar realiseerde me tegelijkertijd dat hij geluk had met deze kans, omdat hij niét werd afgewezen op basis van leeftijd. Hij dacht hier dus precies hetzelfde over. Het feit dat dit in ons opkwam, zegt genoeg.

Ik hoop dat bedrijven hier ooit in gaan veranderen. Als je écht wilt groeien, dan is leeftijd toch geen issue? Verschil in senioriteit is juist wat je teams sterker maakt.

Durf te gaan voor alle talenten.
Want leeftijd is gewoon maar een getal.

Afgelopen week maakte ik iets bizars mee. Een kandidaat van me werd na 3 gespreksrondes ineens afgewezen; hij had namelijk geen Hbo papiertje en dit hadden ze over het hoofd gezien…

De klik met hem voelden ze al meteen. Na het eerste gesprek kreeg ik namelijk direct van het bedrijf te horen dat ze hem goed vonden passen en ze zijn persoonlijkheid konden waarderen. Vol blijdschap planden we een tweede gesprek in en ook hier kwam hij heel goed doorheen. Alles leek op de perfecte match.

Maar toen ze tijdens het derde gesprek aan hem vroegen waar hij had gestudeerd, vertelde hij in goed vertrouwen dat hij in het laatste jaar van zijn studie een burn-out kreeg. Hij had al zijn punten gehaald, maar zijn afstudeeropdracht werd hem teveel. Hij kon niets anders dan stoppen en rust nemen. Met pijn in zijn hart moest hij na 1,5 jaar de conclusie trekken dat hij het hier bij moest laten. Dus begon hij maar aan zijn eerste baan en dit was echt de allerbeste stap voor hem. Hij kreeg hierdoor zijn blijdschap terug en leerde ontzettend veel, iedereen was erg tevreden met hem.

Inmiddels werkt hij al meer dan 15 jaar als developer en al zijn werkgevers zijn lovend over hem. Hij is onmisbaar en echt één van de betere in zijn vak.

Ik had dus ook alle vertrouwen dat hij met gemak door de sollicitatieprocedure zou komen en dat bleek ook zo te zijn. Tot het moment dat ze zagen dat hij zijn diploma dus niet had gehaald…

Het doet me nog steeds een beetje pijn als ik eraan terugdenk. Hij baalt ontzettend en ik weet niet zo goed wat ik kan doen.

Ik kan niet anders dan hopen op de dag dat bedrijven hier eens wat minder kritisch in worden.

Want weet je, zo’n papiertje zegt echt niet zoveel.

Ondanks miljoenen views op mijn LinkedIn artikelen, verloor ik de motivatie om te schrijven. Ik kreeg namelijk steeds meer negativiteit over me heen.

Zo’n drie jaar geleden begon ik ermee. Volledig buiten mijn comfortzone, deelde ik voor het eerst mijn ervaringen met de rest van de wereld. Doodeng, maar ik vond het belangrijk om te doen. Als ondernemer en recruiter maak ik namelijk behoorlijk wat mee. Geregeld kom ik in de meest bizarre situaties terecht. Van kandidaten die te ‘oud’ worden bevonden, tot cv’s die niet eens worden bekeken omdat diegene een niet-Nederlandse naam heeft. Nog elke dag wordt er in het bedrijfsleven gediscrimineerd.

Al vrij snel werden mijn artikelen door ongelofelijk veel mensen gelezen, er werd actief op gereageerd. Dit raakte me, want mijn doel was om zo veel mogelijk bedrijven inzicht te geven om te veranderen.

En met resultaat: bedrijven kwamen ineens naar me toe om aan te geven dat ze het écht anders wilden doen. Sommigen vertelden me dat ze altijd met plezier mijn artikelen lezen en goed werkgeverschap belangrijk vinden en of ik hopelijk nog een plekje vrij wilde maken om ook hen te kunnen helpen met hun groei. Wauw, ineens was het me dus gelukt om tot sommige directieleden door te dringen en ze in te laten zien dat het echt anders moet.

Maar ineens ontstond er een soort van keerpunt. Daar waar je veel aandacht krijgt, is het blijkbaar ‘normaal’ om tegelijkertijd een bak ellende over je heen te krijgen. ‘Marije verzint haar verhalen, er klopt niets van.' 'Ja hoor, daar heb je haar weer met haar nep verhalen...' 'Wat moet die foto van haar erbij?' Zomaar een paar voorbeelden.

Ik dacht dat ik met deze kritiek steeds beter om kon gaan, maar toch merkte ik dat het me bleef raken. Ineens had ik geen zin meer om open te zijn over mijn ervaringen.

Vandaag de dag heb ik besloten om dit heel kwetsbaar te delen. Omdat ik hoop dat LinkedIn een platform kan blijven waar we juist alle openheid van elkaar kunnen waarderen. Zodat we samen de wereld een klein beetje kunnen blijven verbeteren.

Laten we elkaar hier op LinkedIn wat meer respecteren. Gewoon een beetje liever zijn voor elkaar.

Goed idee?