Karina Raaijmakers

Vanavond was ik te gast bij Nieuwsuur om te spreken over de tekorten in de kraamzorg. Een onderwerp dat wij als Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) veel aandacht geven, omdat we weten hoe belangrijk een goede start van een kind is voor het welzijn op latere leeftijd.

Kraamzorg in Nederland is een groot goed. Er is alleen wel verandering nodig om ervoor te zorgen dat kraamvrouwen deze zorg ook krijgen.
Die verandering krijgt steeds meer vorm. Zorgverzekeraars en zorgaanbieders hebben landelijke afspraken gemaakt om de zorg toekomstbestendig te maken. Met daarbij oog voor regionale samenwerking, digitale zorg, beter inzicht in wachtenden en beschikbare capaciteit en manieren voor het verdelen van schaarste. Ook is er 9,8 miljoen euro aan transformatiemiddelen vanuit het Integraal Zorgakkoord (IZA) beschikbaar gesteld om vernieuwingen in de kraamzorg te realiseren. Daarnaast wordt door de beroepsgroep gewerkt aan een nieuw indicatieprotocol om bij het toekennen van het aantal uren kraamzorg meer maatwerk te kunnen leveren. Zo kan ervoor gezorgd worden dat vrouwen in meer kwetsbare situaties meer uren krijgen. Passende zorg dus.

Wij houden deze ontwikkelingen als NZa nauwgezet in de gaten en doen in ons toezicht en onze regelgeving wat nodig is. Zie hiervoor ook het onderzoek dat we eerder dit jaar deden naar de zorgplicht van zorgverzekeraars. https://lnkd.in/eYSeQj-v.

Houdt samenwerking de zorg toegankelijk en betaalbaar?

De toegankelijkheid van de zorg staat onder druk. Personeelsschaarste, groeiende zorgvraag en complexe transities vragen inzet van veel verschillende partijen, ook van ons als NZa. Hans Vermaak beschrijft dit treffend in zijn laatste boek De logica van de lappendeken. Bij complexe vraagstukken die van iedereen én van niemand zijn, is een variëteit aan actie en verbinding nodig, dat samen een lappendeken vormt.

Ons huidige zorgstelsel van gereguleerde marktwerking wordt soms uitgelegd als ‘ieder voor zich’. Dat staat haaks op de lappendekenbenadering die nodig is. Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) ziet echter in het huidige zorgstelsel veel ruimte en noodzaak om in het belang van inwoners samen te werken.

We zien die samenwerking gelukkig al op veel niveaus: tussen zorgaanbieders onderling, tussen zorgaanbieders en zorgverzekeraars en tussen zorgverzekeraars onderling.

Samen met mijn collega’s Peter Dohmen en Jeroen Struijs ben ik in een recent artikel in het VGE-bulletin dieper op dat laatste punt ingegaan. Wij beschrijven daarin dat samenwerking tussen zorgverzekeraars in bepaalde situaties niet alleen juridisch mogelijk is, maar ook vanuit economisch en maatschappelijk belang goed is. Door gezamenlijke investeringen mogelijk te maken en publieke waarden centraal te stellen, kan samenwerking bijdragen aan betere toegankelijkheid van de zorg.

Benieuwd naar de volledige onderbouwing? Lees het artikel hier:

Vanuit de NZa blijven we de komende tijd verkennen hoe samenwerking tussen zorgverzekeraars in de zorginkoop kan bijdragen aan de kwaliteit en betaalbaarheid van de zorg. Met steeds één duidelijk doel voor ogen: zorgen dat we werken aan het lappendeken van tijdige en betaalbare toegang tot zorg en ondersteuning voor alle inwoners van Nederland.